من بزدل نیستم! مقاومت من نشانه شجاعت من است!

 پ ن :

با پیمانه ای

           به کوچکی جانم

 کنار مرداب شب،  

                  نشستم     

 بی خستگی ،

         پیمانه ،پیمانه ،   

              شب را به دوش کشیدم 

                         و در گودال نیستی ریختم!

امروز، اما. 

      شب زده.

  به جای آنکه از چاه برآیم

 احساس یوسف را دارم

              هنگام که برادران

                  او را به پایین می فرستادند

 و او به دهانه ی چاه

               می نگریست؛

 و غیبت خود را بر زمین

                           حس می کرد

و با خود می گفت :

   آه پدر،  

        اگر تو آن گندم را نخورده بودی

 من امروز

       با طناب برادران

             به چاه فرو اندر نمیشدم

یعقوب ،

            آدمی دیگر است  

برادران ،قابیلانی دیگر

_ اکنون نیز،

            هابیل ها یگانه اند

 و قابیلان بسیار

و اگر قابیل را ،

            جفتجویی، انگیزه ی قتل برادر بود

 امروز اما

         بی جانمایه ی هیچ انگیزه ای 

                                  برادر می کشند

آه، پدر

اگر تو آن گندم را نخورده بودی...!

می دانم

 زندگی داغی است

 که پدر

             با همان دستان که گندم را چید

                                          بر پیشانی ما کوبید

اما،

 دنیا به سادگی ساحلی نیست

               انباشته از گوشماهی

 و تو ، کودکی،

 که ناخواسته ، بر چوب پاره ای

               از دریای عدم

                               به ساحل وجود

                                              افتاده باشی

که،

     با فراغت یک کودک

                خود را به بازی گوش ماهیها

                                                مشغول داری

 تا هنگامی

             که مرگ گرسنه

                                 در رسد.

جهان، حتی کویری نیست

          که تو در آن

                 ره گم کرده باشی

و پیش از آنکه کرکسانی در رسند

         عقاب آفتاب

                 عمرت را ربوده باشد؛

جهان، دریاست،

         ناپیدا کرانه

 و تو

        در امواج توفنده

 به کنده ی لرزان جان چسبیده

            _ که رو به پوسیدگی است_

   و بر سرت،

         رعد دمان

              و تندر جگرشکاف بی امان

و در زیر، بیم کوسگان...

 آه پدر...

اگر تو آن گندم را نخورده بودی......!

(موسوی گرمارودی)

    در کوچه های مشق شب

         دارا نه سیب داشت ، نه نان و آب !

در جعبه ای سیاه  و سفید

                     خرگوش می نوشت و روباه می ربود !

در مکتبی  پر از میز و صندلی و یک تخته سیاه

               تردید ها جهید

در تخته ای سفید ،

    بابا در ترس دست های من لرزید

      کوتاه شد بلند ، گاهی بلند هم در قامتش خمید !

در سایبان آفتاب

         در ظهر بازگشت

سنگین ترین اسناد دانشم

     بر روی دوش های من آرام

                        می دوید

سالها گذشت!

                 آگاه مي شدم

با تخته اي سياه با دانشي جديد...

يك ترس بي رغيب!

                    سالي دگر گذشت

 در جعبه اي سياه در جعبه اي سفيد

                       اقسام رنگها...؛

           احشام بي ريا ، اهلان پر فريب

   سرشار مي شدم از هرچه خواندني ، از هرچه ديدني...

           سرشار از دروغ ، سرشار از نهيب

آگاه تر شدم

    آگاه و بي نصيب

در محفلي غريب ؛

             زندان عقل ها 

                       تسليم و سر به زير

اما به زير برف

برفي كه تا ابد خوابيد بر زمين...

پ ن :

۱. این سالهای زندگی همرا با تحصیل من بود!  اما  ای کاش در دوره ای دیگر...!

۲.و من در تنهایی خویش به تنهایی خویش بازمی گردم و اینبار مهمان شهر خودم هستم!

۳.خط کشیدن بسیار بسیار بسیار آزارم میدهد، پس اینبار فقط دور خودم خط می کشم!

۴.آن روز رفته بود به عطاری محل، اما به جای عطر کمی سم خریده بود...!

چندی پیش بنا به الزام اتوبوس نشینی و عطسه های حاصل از دود سیگار راننده نسبتا محترم ، دست بر دامن بانوی فروشنده بوفه زدیم که حاجتمان را روا نماید. ایشان هم یک ۲۰۰ تومانی از کفمان ربود و بسته ای دستمال در کف ما نهاد . تا به حال دستمال کاغذی آن هم جیبی اش این چنین مرا به شگفت فرو اندر نکرده بود که دیدن برگه فال حافظ زیر و زبرم کرد! اندر فواید گذران عمر در خوابگاه بسیار دیده بودم که کودکان دانشجوی  در همه احوال غزلی از سفره بی دریغ حافظ بر می چینند و فرداشان را بر آن پی می سازند، آن هم با نیت آگاهی از پایان خوش و ناخوش آزمونی، بر هوا رفتن اتومبیل استاد و خصوصا آگاهی از احوال جانوری به نام شوهر!!! اما حافظ و دستمال کاغذی از عجایب روزگار ماست! گاه و بی گاه قوه دلسوزی ام فعال می شود که : بیچاره حافظ!

که او خود شده است یکی از افراد گروهک دستفروشی، در مترو ، پارک ، چراغ قرمز و ترافیک...حافظ هم کمک می کند به افزایش درآمد مردم سرزمینش و شاید با همین دستفروشی هایش و فال های اوقات بیکاری نامش در میان عوام و خواص جریان دارد و زنده است!

پ ن :

به جان پیر خرابات و حق صحبت او

که نیست در سر من جز هوای خدمت او

مکن به چشم حقارت نگاه در من مست

که نیست معصیت و زهد بی مشیت او

امروز مي خواهم به ازاي همه ساعت ها و دقيقه ها و ثانيه هاي نوشتن مشق هايم فقط گريه كنم...

پ ن : مسؤليت داشتن يعني مرگ

           امروز فهمیدم چقدر آدم های دانا و اندیشمند وجود دارند و من از این قافله عقبم! و در قافله ای اسیر شده ام که مرا به عقب می راند. علم ، علم است اما حالا با درد دست های بسته حاصل از علم خودم می نویسم.

علم علم است، اما نه با زور زورگویانی که تندیس سرنوشتمان را تراشیدند...جبر قانونی ناخواسته در منطق اختیار است. و من اختیاری ندارم ، برای بازگشت به کودکی ام ...به شعر های مولانا، به صدای تعریف، به صدای پریسا...

ای یوسف خوش نام ما...

به همه ی روز های خالی پر از شور آموختن و حالا روز های پر از خستگی و بی هیچ انگیزه ای.

خوش می روی بر بام ما...

بام ترک خورده عالمانی که من زیردست آنانم!عالمانی که علمشان محدود به بازی با کلمات است و صفحه های نورانی جهالت بر دیوار ـ(ویدئو  پرژکتور)ـ که شیوایی تصنعی کلامشان در گرو آن است!

ای کاش کودکی...

پ ن :

   من اگرچه پیرم و ناتوان               تو مرا ز درگه خود مران

   که گذشته در غمت ای جوان              همه روزگار جوانی ام

همچو فرهاد بُود کوه کنی پیشه ی ما

کوه ما ، سینه ی ما

ناخن ما ، تیشه ی ما

بهر یک جرعه ی می، منت ساقی نکشیم

اشک ما باده ی ما ، دیده ی ما شیشه ی ما

اما!  سالي كه تمام شد اينگونه آغاز نشده بود! پس نكويي سال از بهارش پيدا نيست؟

آغاز خوبي نبود _بهار 88_ همانطور كه پايان بدي داشت _87_ اندوه از آغاز شدنش بدينگونه ، بيشتر به خاطر ترس از اينگونه پايان يافتنش است. بهاري كه اينقدر غمگين و مشوش آغاز شده  بي شك پايان ناخوش تري به دنبال خواهد داشت!

87 پايان يافت ،همان لحظه كه 88 آغاز شد. باري چه فرق مي كند ؟  ـ چون شهر هاي شمالي  كه يكي تمام نشده پا در آن يكي نهاده اي و فقط تابلویی ورودت را خوشامد می گوید ـ! بي آنكه تو خود بداني ! و اگر سر و صدا هاي آزار دهنده ي جعبه جادويي  نبود 87 همچنان ادامه داشت! بي آنكه تو خود بداني! و شايد بازه زماني ناراحتي من مشكل داشت! نيمه اي  در پايان و نيمه اي در آغاز !

باز هم فرقي نمي كند : پايان بد ، آغاز بد ! هيچ فرقي نميكند!

پ ن : دلهره ي هستي را براي بار چندم خواندم!

مي خواهم بنويسم اما هرچه تلاش مي كنم نتيجه اي ندارد . شايد دوري ام از قلم موجب قهر و غضب كاغذ شده باشد از دستان نگارنده...اما چه كنم كه سخت محتاج نوشتنم!

دوري از نوشتن شايد فراموشي كاذبي را به ذهنم القا مي كرد، اما در پس آن ، دستانم همچنان به دنبال گمشده خويش بودند و ذهنم را هرچه با چشم بسته اين سوي و آن سو مي بردم ، بينا تر شد!

حال من پشيمانم از ننوشتن، از دوري ، از غضب ، از غفلت. غفلت خودم و اصرار دستانم و ناديده گرفتنشان!

من سخت محتاجم به نوشتن اما نمي توانم!

از این دانشگاه

از این استادا

حالم به هم می خوره

کمک!

    چند روز پیش تولد کسی بود! اما من هم فراموش کرده بودم!

پ ن ۱:میلادم مبارک!

 پ ن۲ :غم کهن به می سالخورده دفع کنید ....که تخم خوشدلی اینست و پیر دهقان گفت

به سفید بختی کسی

    که تاجبرف کاج ها را

       بر سرش می تکانند

              درباغ زمستانی ایستاده ام

    افعی وار ، مغموم

         در چنبره سکوت

                   کاش بالایم را به صنوبر ها پیوند می زدند

درازا دامنا 

            ای شب

 مرا چون دره در خویش بفشر

           که دلم آشنای باستانی توست

(گرمارودی)

  دیگر چشمانم هیچ را از همه و همه را از هیچ باز نمی شناسد،قلم در دستانم به سان کودکی است که از چرخشش لبخند بر لب می نشیند و لبخند نشانی از حماقت است.

و حماقت سرود آرامش است ، آرامشی که حاصل ندانستن، و ندانستن که آبستن خاموشی است. خاموش و نادان و آرام و احمق!

و خاموشی و آرامش برادرند... اما در ذهن کوچک من مسکن نمی گزینند!    به آرامش احتیاج دارم، پس احمق می شوم و خاموش...

 ـــــــــ  حالا فهمیدم که صدا دردناک تر از سکوت است   ــــــــــ

پ ن :  

- شاید دیگر در این سرای نگارنده ای خطی ننگارد.

- حالا قلم ِ من ، کودک ِ من است و به بازی اش مرا آرام می کند.

- تا درودی دیگر بدرود !

  اجنبی به من بگو چه کنم؟!

مگر تو آفریده ی خدای دیگری ؟!

مگر آفتاب اول از شرق طلوع نمی کند تا به تو برسد؟!

 پ ن. قلبم را در گیوتین سخنانش خرد کرد _جوانکی که در تاکسی نشسته بود_ ؛

- ساعت؟

- بفرما !

- قبلش این هزاری رو 2 تا پونصدی بده بدم به این آقا

_ نگاه کنجکاو راننده به شخص سوم _

- گفت پول نداره؟

- گفت کرایه برای برگشت نداره...

حرفهایش روحم را در منگنه سوراخ سوراخ کرد، چند جمله ای بیش نگفته بود اما حزن حاصل از همان جملات کوتاه سال ها از عمرم کاست. حرف هایش تکرار آنچه بود که من می دانم ، تو نیز می دانی _سرنوشت کشورم_  جوانی برومند که به بهانه ی کرایه تاکسی سرش را به زیر افکنده و تقاضا ی کمک می کند...

- نباید کمکش می کردی ، کرایه بهانست

- نتونستم کمکش نکنم ، جوونه مثل خودم...

من هم تجربه کردم شما هم ، هم! پیرزنی که در حیاط دانشگاه (!) ایستاده بود و برای خرید نان کمک می خواست !

راننده آهی کشید و گفت : اینا همه لجن مملکت ماست

جوانک درب را باز کرد و گفت : اینا همه سیاست مملکت ماست...و رفت...

_ سیاست = لجن ؟؟؟

      ای کاش دیدنی بود، در ِ رحمت ایزدی

چشمانم دیگر هیچ را از همه و همه را از هیچ باز نمی شناسند...قلم در دستانم بسان کودکی است که از چرخشش لبخند بر لب می نشیند و لبخند نشانی از حماقت است !

اگر دیدنی بود در ِرحمت ایزدی ...؟

      چیزی برای گفتن ندارم... مطلبی که در زیر آمده کش رفتنی بیش نیست از بلاگ دوست مان "نیک آهنگ کوثر"      

پ ن : 

آقای احمدی نژاد: “جمهوری اسلامی ایران امروز به یک قدرت جهانی تبدیل شده است و با ۲۰۰ کشور جهان روابط خوب اقتصادی و سیاسی دارد.”
منبع: خبرگزاری مهر

حاجی واشنگتن: امروزه روز، ۱۹۳ کشور از نظر بین المللی به رسمیت شناخته شدن و ۱۹۲ تای اونها عضو سازمان ملل متحد هستند. با این حساب آقای احمدی نژاد کاشف ۷ کشور جدیده و از این نظر دست افرادی مانند کریستفر کلمبوس، ماژلان و حتی دکتر ولایتی رو از پشت بسته.

۱. نخستین بار است که می خواهم به گذشته باز گردم!

۲. بسی مشعوف گشتم از سخنان گهر بار نوه ی بی بی زبیده گرمساری که .حماقت در DNA او به هر دو صورت ذاتی و اکتسابی موج  می زند...

3. هوا به شدت گرم و مرطوب است...هرچه بیشتر می گذرد آب و هوای مناطق معتدل و مرطوب درس جغرافیا را بهتر از پیش درک می کنم...

4. من که آنجا نیستم پس چگونه به آنجا(  ژنرال و امثالها) اعتراضم را اعلام کنم...

5. ما نمی فهمیم یا خودمان را به نفهمی مطلق زده ایم؟؟؟

6. حشره جمع می کنم...!

7. سرود قورباغه ها را دوست دارم اما از بوی گوسفند بدم می آید...آدم را یاد حماقتش می اندازد...می خواهم چند گوسفند به آقای رییس جمهور هدیه بدهم.. 

8. ...

9. ...

10. ...

                                         موج های مکزیکی ساقه های برنج

پ ن : شمال هم که  هر چه تابستان را روسفید کرده... زلفه شه ام آرزوست !

باز باران، باران

           شیشه پنجره را باران شست...

         اگر ز مردم هشیاری ای نصیحت گوی

                                 سخن به خاک میفکن چرا که من مستم...

 خداوندا  به علماي ما مسوليت و به عوام  ما علم و به مومنان ما روشنايي و به روشنفكران ما  ايمان و به متعصبين ما فهم و به فهميدگان ما تعصب و به زنان ما شعور و به مردان ما شرف ... و به پيران ما آگاهي و به جوانان ما اصالت ...به اساتيد و دانشجويان ما  عقيده و به خفتگان ما بيداري و به بيداران ما اراده و به مبلغان ما حقيقت و به دينداران ما دين و به نويسندگان ما تعهد ... و به هنرمندان ما درد و به شاعران ما شعور و به محققان ما هدف و به نوميدان ما اميد و به ضعيفان ما نيرو و به محافظه كاران ما گستاخي و به نشستگان ما قيام و به راكدان ما تكان و به مردگان ما حيات...  و به كوران ما نگاه و به  خاموشان ما فرياد و به مسلمانان ما قرآن و به شيعيان ما علي و به فرقه هاي ما وحدت و به حسودان ما شفا و به خودبينان ما انصاف و به فحاشان ما ادب و به مجاهدان ما صبر... و به مردم ما خودآگاهي و به  ملت ما همت تصميم و استعداد فداكاري و شايستگي نجات و عزت ببخش. 

.

.

.  

 پ ن : الفبا را در کتاب های تو تمرین می کردم...از نوشته هایشان فقط حروف آشنا بود و نه هیچ چیز دیگر... با صدای تو به خواب رفتم... بار ها و بار ها ... خوابی که سرشار می شدم از بیداری ...فریاد هایت را دوست داشتم... در آغاز تعصبی بیش نبود ... اما حالا می دانم ...می دانم که هنوز در پله های جهالت بالا و پایین می پرم ...

(۳۱ سال گذشت...یادت گرامی استاد... ۲۹ خرداد سالگشت عروج دکتر شریعتی )

امشب همه ی دل ها گرفته بود

          _ دل های آشنا _

امشب  ...

از رفتن و نماندن و دوری و تنگ شدن دل های سنگ...

                               سخن از نبود بود.

نبود تو!

           نبود تو  و  اشک های کودکانه ی یک کودک بزرگ

امشب دهان پر از حرف زمان بود

                                          پایان کار بود

                                               اتمام دلخوشی یک جمع مختصر

          _ پایان دلخوشی؟!

                     شاید سراب بود!

                                وحشت ، تلاش ، زجر

                                   با خنده های  تلخ

                                             یا گریه های سرد _

یک جمع مختصر...

شاید تلاش جمع یا خنده هایشان از روی جبر بود

                 یک سلطه ی  عظیم...

در چهار کنج  چهار دیوار رنگ پریده  و مسموم و مرگ زا

           انبوه خستگی ...

                    انبوه رنج ها...

                         یک جمع مختصر...

     یک سال خاطره ..

        یک سال دغدغه...

          یک سال اضطراب!!!

                       یک سال زندگی در کوره آدم پزی با شعله های ترس!

                       افروخته تر از کام صد اژدها!

                  حالا سخن از رفتن و نماندنی است بی بازگشت و تلخ..

       اما در این نبودنم  یک شادی و سرور ، در پوچی و  سکوت ، سوسو زنان و مست

   مفقود می شود...

محکوم می شوم!

چند وقت پیش - خوابگاه

به ناکجای خط های موازی دفتر

که در انبوه سیاه کاری های جهل ناپیدا می شوند

خیره شده ام!

و ما در کجا ایستاده ایم؟

ایستاده ایم ،

اما،

چون الف در قامت " آه "

با سرپوشی از جنس نادانی .

و ما که در نیمه تاریخ آغاز شدیم

و نیمه ی نخست مان را در گورستان ها می جوییم!

گورستانی که نیمه آخر سرنوشتمان را

چون بار نمکی که بر استر نهند،

بر دوش های ما نهاد،

بی هیچ اراده ای

بی هیچ اختیاری

و بی هیچ فریادی از سوی ما!

و ما..

مردگانی رونده

که نام انسان را تنها بر دوش می کشیم

تا ناگاه در گذر از سنگلاخ ها،

ریسمان ناممان از هم گسسته شود

و ما زندگانی خفته..

و ما خفتگانی نادان ...

که در ازای آموختن جهل، تشویق می شویم!

و از " ا ن س ا ن "

آرزو ها را در خاک پنهان

نام را در ازای نان

سعی را به جای سکوت

و آزادی را به جای الم

و نیوشیدن را در ازای نادانی معاوضه کرده ایم

که به ما اینطور آموختند و ما نیز اینطور آموخته ایم!

بی هیچ اراده ای

بی هیچ اختیاری

و بی هیچ فریادی از سوی ما!

و حال...

که دستانمان را در امتداد خطوط دفتر هامان گرفته ایم

تا طوفانی ، سیلی ، زلزله ای

توازی دست ها را به خمش خار ها شبیه کند

و خاری که " می شکند "

و دعوت گورستان را اجابت می کند

همان گورستان

قلب هامان از درد می میرند

و عقل در سوگش به قعر انزوا فرو می افتد!

حال که قلب نداریم و نه عقل

برایمان سرنوشت می دوزند

ـ در قواره های نا موزون ـ

همان گورستان!!!

لباسی که در همان نیمه ی نخست ناپیدا برایمان دوخته شده بود

حال که ما

در پایانش آغاز شدیم...

دریغ...!

فروردین ۸۶، ساری

در کمین مضمونی نشسته ام. ساعت ها. چندان که گربه ای بر روزن موشی.

پ ن: هنوز هم خسته ام!

  در باغ های ملال آور سخن

          در جاده های اضطراب آور کلام

                      از فکر

                            خسته ام

       من خسته ام ...

پ ن : نمایشگاه کتاب چنگی به دل نزد، اما افتخار آشنایی با استاد صفربیگی ما را بس!

گفتم : بهار آمده گفتی : اما درخت ها را اندیشه ی بلند شکفتن نیست  گویا درخت ها  باور نمی کنند که این ابر این نسیم  پیغام آن حقیقت سبز است آری بهار جامه ی سبزی نیست  تا هر کسی  هر لحظه ای که خواست  به دوشش بیفکند <م.سرشک>   پ ن : ۱)دوم اردیبهشت، سالگشت ورود قیصر امین پور به دنیا، بعد از خروجش از دنیا گرامی ! ۲)تردید... !

 باری آگاه شدم که نو نهالان این مملکت اسلامی در مکاتبشان فنون زیبای جمله نویسی را رها کرده و به کتبی روی آورده اند که به تقلید از اجنبیان نگاشته شده است !کتابی با عنوان "بخوانیم و بنویسیم " با آگاهی از این موضوع بسیار شگفت مرا در بر گرفت که چقدر زندگی به کام این نونهالان مُفت خور می گذرد !

ناچار برای آنکه خدای نکرده تفرقه و دو گانگی در نظام آموزشی کشور ایجاد نگردد ، کلاس های جمله نویسی را با اندکی تغییر به کلاس های بخوانیم و بنویسیم مبدل می کنیم :

ـ جلسه اول را به خواندن محدود می کنیم ـ

همه با هم می خوانیم:

Cupperessaceae....سرو

Caprifoliaceae......آقطی

Taxodiaceae.........سکویا

Araucariaceae......کاج مطبق

Zygophyllaceae....اسپند

Campanulaceae.....گل استکانی

Amaryllidaceae......نرگس

.

.

.

پ ن :اگر هر شب حدود ۱۰ عبارت از نوع فوق را به خاطر بسپارم تا حدود ۱ ماه دیگر..... 

.

.

.

یقینا هیچ یک را به یاد نخواهم داشت ! 

سالی گذشت ؛

     بی رد پای ،

          تاریک و شوم

                    اما نه مثل جغد !

بی سایه،

   بی صدا،

     اما نه مثل ماه !

سالی گذشت؛

  چون نور دیدگان ،

    با عینکی کثیف !!!

پ ن :  و آغاز شد … مسیر های تکراری… آدم های تکراری… مسیر های خسته کننده … آدم های خسته کننده … مسیر های آزار دهنده … آدم های آزار دهنده …!!!

خوابگاه …!!!

و دیگر هیچ … !!!

اولین جلسه تمرین جمله نویسی به روش کنترل بیو لوژیک!!!

.

.

.

سرم شلوغه ...

ای فرزند!

ورود تو به زمره شیعیان پاک و منتظر را به فال نیک می گیرم ، اما دلبندم ، تو نیز می دانی، در جامعه ای زیست می کنیم که برای ما قدیسین بی آنکه گناهی مرتکب شده باشیم صورتکی می سازند که تمام وجودمان را در بر می گیرد ! تو تفسیر نور را خوب از بر کردی ! احسنت!

 اما مگر نه این است که سیاه چاله ها پر نور ترین اجرام اند؟ پس ما که پاک ترین خلق خداییم، سیاه کاری هامان باید سر به آسمان هفتم بساید ! باید لوح اعمالمان را نگارندگان سیاه سازند، تا به جسم سیاهی مبدل شود پر نور!

 فرزند این پندها بشنو و آویزه ی گوش گردانشان:

 - سردار اسپیترز مظلوم واقع شده است در این بیداد سرا ! مگر نه این است که الاعمال بالنیات؟؟؟ ما چه دانیم که هدف و نیت سردار اسپیترز از حضور در آن جمع زبانم لال چه بوده؟ شاید او زودتر از سایرین، بااستعانت از امداد های غیبی از موضوع آگاه و در صحنه حضور یافته بود !

- مگر نه این است که من خود حدیثی دارم با این مضمون (اصل حدیثم را به یاد ندارم ): هرگاه مافوقتان را مشغول به امری یافتید از او پیروی کنید مگر شما را از مسیر رهروی ولایت(دامت برکاته) دور سازد؟شاید سردار اسپیترز از مافوق خویش فرمانبری می نمود که نامسلمانانی نا آگاه از احادیث من، اورا محکوم به جرم نکرده ، کردند!

- در هر مکتبی که جستجو کنی (تویی که فلسفه می خوانی آن هم کتاب فاطمه،فاطمه است استاد مطهری را) هیچ انسانی را نمیابی که با خود مبارزه کند و امثال خود را به دار بیاویزد یا ... به گردن خویش افکنده و در خیابان راه برود! پس چطور ممکن است سردار اسپیترز این کاره باشد؟ شاید آن کاره باشد اما مطمأن باش که این کاره نیست!

- صد افسوس و دریغ، کودک دلبند که در جامعه ی ما مفاهیم زیبای اسلام را درک نکرده و کوششی هم در درک آن ندارند .اسلامی که ما خود را پایبند آن می دانیم ، اسلامی است فرا تر از گنجایش مغز این کوته فکران ! اسلام ناب محمدی این است که ما می گوییم نه آنچه عده ای بی سواد و مزدور آمریکایی از آن دم می زنند!

شاید اگر محمد اسلام نابش را میدید که چگونه آن را چون کودکی خرد با زحمتی وصف نا شدنی  می پرویم  و به کمال می رسانیم از سمت خود استعفا می داد ! حال که عرصه برای تازیدن کرند ما خالی است، بتازان کرندت را فرزند که حدیثی دارد یکی از دوستانم: عمر گران می گذرد خواهی نخواهی، سعی بر آن کن نرود رو به تباهی... (از بازگوی ادامه حدیث معذورم که ممکن است مفسده ایجاد شود )

.

.

.

پ ن : خیابان مدرس : سنگفرش های کنده  شده و شکسته:

کودک : بابا چرا اینجاره کندن و خرابکردن؟؟؟

پدر : خراب کردن که درست کنن !!!

از خیر نوشتن برای بی بی زبیده گذشتیم ، چرا که مورد خشم  خواهر گرانقدرمان قرار گرفتیم  که کودک دلبند خانه مگر از جانت سیر شده ای( چون خرمگس ) ؟ یا همان نیم وجب جایی که به نام خوابگاه به امثال شمایان مرحمت نموده اند به تنگ آمده ای ؟

چاره ای نیست جز پذیرش آنچه آنان ( اینان ! ) امر می کنند ! اما به جان خود بی بی و نوه اش مطلب آماده ی آ ماده بود ... خرمگس شاهد  است !

 ***

پ ن : این هم کلاس اول دبستان:

در کوچه های مشق شب

         دارا نه سیب داشت ، نه نان و آب !

در جعبه ای سیاه  و سفید

                     خرگوش می نوشت و روباه می ربود !

در مکتبی  پر از میز و صندلی و یک تخته سیاه

               تردید ها جهید

در تخته ای سفید ،

    بابا در ترس دست های من لرزید

      کوتاه شد بلند ، گاهی بلند هم در قامتش خمید !

در سایبان آفتاب

         در ظهر بازگشت

سنگین ترین اسناد دانشم

     بر روی دوش های من آرام

                        می دوید ...

       منتظر یکی دیگر از مجموعه داستان های بی بی زبیده گرمساری و نوه اش باشید ...!