تعجب که می کنم ، خودم را تکثیر می کنم .چه چیزی در تعجب من اتفاق می افتد؟ جز اینکه یک بار دیگر به خودم نگاه کنم؟!

من در نگاه به خود دوبرابر میشوم و هر روز در برابر خود هزار برابر میشوم.

نوعی از نگاه به خود امضا است  که ما را مضاعف می کند و در مضاعف نگاه مان میدارد.چون مدام نگاه مان می کند.و نگاه همیشه چیز عجیبی است .و تعجب نگاهی است که به نگاه خود میکنیم.واین اتفاق وقتی که امضا میکنیم میافتد .و تعجب اتفاقی است که در امضای ما می افتد.عجیبی که در عجیبی می افتد.

(من گذشته : امضا   _ یدالله رویایی)

*

پ ن :اندک زمانی است که پرشین بلاگ عذرمان خواست و فرمان تخلیه داد.ما هم  از آن قسم  اجاره نشینانی  که بی چون و چرا سر را به زیر افکندیم و گفتیم چشم.و در دل زمزمه :همان بهتر ، از دست تو پیر مفلوک خلاص گردیم.این بود که به این سرا ی کوچیدیم.و در انتظار رحمات عزیزانمان(سربازان گمنام امام زمان )  برای پاکسازی دنیا از وبلاگهای ملحد نشین زمانه...