شُکوهِ آغاز و شِکوه ی آغازگر !

اینبار آغازگر، بی هیچ شکوهی ، شِکوه می کند !

                                       از نام...

            اندکی که گذشت ،

شُکوهش، غالب بر شِکوه اش شد!

*

*

*

پ ن : اولین کلاسی که تشکیل شد ،کلاس فارسی عمومی بود و به خاطر جلسه اول بودنش بحث اینطور آغاز شد که چرا نام این درس شده فارسی عمومی ... این بود جرقه ای برای آنچه نگاشته شد!

و در آخر هم استاد ارجمند، یک" بگریزیدِ" آبدار نثارمان کرد که بروید(...) جوجه های سالِ یکی، دیگرجلسه اول درِ هیچ کلاسی پیدایتان نشود!!!

پ ن :به روزهای به شکل ال :               از جهل قوی ترگنه چه باشد ؟

                                                                          خیره چه بری ظن که بی گناهی؟!  (ناصر خسرو)

                                                 وه که در این خیال کج عمر عزیز شد تلف!

بعد از کنج کاویدن های بسیار ایزد مرحمت نمود و ما را از زمره گمراه شوندگان در دانشگاه خارج .حال میشود با خیالی آسوده پا در جنگل (بخوانید دانشگاه )نهاد .بی هیچ بیم و ملالی چون دیگر در راه گم نمیشویم.

بعد از راهیابی نوبت به ساختمان یابی رسید و ما همچنان گشتیم و نیابیدیم !!! و هنوز در تلاشیم.

پس دوستان به اجبار باید گناه آپ نکردن را بر من ببخشایند!(آمین) 

پ ن:  . . .