خداوندا به علماي ما مسوليت و به عوام ما علم و به مومنان ما روشنايي و به روشنفكران ما ايمان و به متعصبين ما فهم و به فهميدگان ما تعصب و به زنان ما شعور و به مردان ما شرف ... و به پيران ما آگاهي و به جوانان ما اصالت ...به اساتيد و دانشجويان ما عقيده و به خفتگان ما بيداري و به بيداران ما اراده و به مبلغان ما حقيقت و به دينداران ما دين و به نويسندگان ما تعهد ... و به هنرمندان ما درد و به شاعران ما شعور و به محققان ما هدف و به نوميدان ما اميد و به ضعيفان ما نيرو و به محافظه كاران ما گستاخي و به نشستگان ما قيام و به راكدان ما تكان و به مردگان ما حيات... و به كوران ما نگاه و به خاموشان ما فرياد و به مسلمانان ما قرآن و به شيعيان ما علي و به فرقه هاي ما وحدت و به حسودان ما شفا و به خودبينان ما انصاف و به فحاشان ما ادب و به مجاهدان ما صبر... و به مردم ما خودآگاهي و به ملت ما همت تصميم و استعداد فداكاري و شايستگي نجات و عزت ببخش.
.
.
.
پ ن : الفبا را در کتاب های تو تمرین می کردم...از نوشته هایشان فقط حروف آشنا بود و نه هیچ چیز دیگر... با صدای تو به خواب رفتم... بار ها و بار ها ... خوابی که سرشار می شدم از بیداری ...فریاد هایت را دوست داشتم... در آغاز تعصبی بیش نبود ... اما حالا می دانم ...می دانم که هنوز در پله های جهالت بالا و پایین می پرم ...
(۳۱ سال گذشت...یادت گرامی استاد... ۲۹ خرداد سالگشت عروج دکتر شریعتی )
+
چهارشنبه بیست و نهم خرداد 138715:53 صبرا !
|
امشب همه ی دل ها گرفته بود
_ دل های آشنا _
امشب ...
از رفتن و نماندن و دوری و تنگ شدن دل های سنگ...
سخن از نبود بود.
نبود تو!
نبود تو و اشک های کودکانه ی یک کودک بزرگ
امشب دهان پر از حرف زمان بود
پایان کار بود
اتمام دلخوشی یک جمع مختصر
_ پایان دلخوشی؟!
شاید سراب بود!
وحشت ، تلاش ، زجر
با خنده های تلخ
یا گریه های سرد _
یک جمع مختصر...
شاید تلاش جمع یا خنده هایشان از روی جبر بود
یک سلطه ی عظیم...
در چهار کنج چهار دیوار رنگ پریده و مسموم و مرگ زا
انبوه خستگی ...
انبوه رنج ها...
یک جمع مختصر...
یک سال خاطره ..
یک سال دغدغه...
یک سال اضطراب!!!
یک سال زندگی در کوره آدم پزی با شعله های ترس!
افروخته تر از کام صد اژدها!
حالا سخن از رفتن و نماندنی است بی بازگشت و تلخ..
اما در این نبودنم یک شادی و سرور ، در پوچی و سکوت ، سوسو زنان و مست
مفقود می شود...
محکوم می شوم!
چند وقت پیش - خوابگاه
+
جمعه هفدهم خرداد 138718:36 صبرا !
|
به ناکجای خط های موازی دفتر
که در انبوه سیاه کاری های جهل ناپیدا می شوند
خیره شده ام!
و ما در کجا ایستاده ایم؟
ایستاده ایم ،
اما،
چون الف در قامت " آه "
با سرپوشی از جنس نادانی .
و ما که در نیمه تاریخ آغاز شدیم
و نیمه ی نخست مان را در گورستان ها می جوییم!
گورستانی که نیمه آخر سرنوشتمان را
چون بار نمکی که بر استر نهند،
بر دوش های ما نهاد،
بی هیچ اراده ای
بی هیچ اختیاری
و بی هیچ فریادی از سوی ما!
و ما..
مردگانی رونده
که نام انسان را تنها بر دوش می کشیم
تا ناگاه در گذر از سنگلاخ ها،
ریسمان ناممان از هم گسسته شود
و ما زندگانی خفته..
و ما خفتگانی نادان ...
که در ازای آموختن جهل، تشویق می شویم!
و از " ا ن س ا ن "
آرزو ها را در خاک پنهان
نام را در ازای نان
سعی را به جای سکوت
و آزادی را به جای الم
و نیوشیدن را در ازای نادانی معاوضه کرده ایم
که به ما اینطور آموختند و ما نیز اینطور آموخته ایم!
بی هیچ اراده ای
بی هیچ اختیاری
و بی هیچ فریادی از سوی ما!
و حال...
که دستانمان را در امتداد خطوط دفتر هامان گرفته ایم
تا طوفانی ، سیلی ، زلزله ای
توازی دست ها را به خمش خار ها شبیه کند
و خاری که " می شکند "
و دعوت گورستان را اجابت می کند
همان گورستان
قلب هامان از درد می میرند
و عقل در سوگش به قعر انزوا فرو می افتد!
حال که قلب نداریم و نه عقل
برایمان سرنوشت می دوزند
ـ در قواره های نا موزون ـ
همان گورستان!!!
لباسی که در همان نیمه ی نخست ناپیدا برایمان دوخته شده بود
حال که ما
در پایانش آغاز شدیم...
دریغ...!
فروردین ۸۶، ساری
+
یکشنبه پنجم خرداد 138716:46 صبرا !
|
