به سفید بختی کسی

    که تاجبرف کاج ها را

       بر سرش می تکانند

              درباغ زمستانی ایستاده ام

    افعی وار ، مغموم

         در چنبره سکوت

                   کاش بالایم را به صنوبر ها پیوند می زدند

درازا دامنا 

            ای شب

 مرا چون دره در خویش بفشر

           که دلم آشنای باستانی توست

(گرمارودی)