از خیر نوشتن برای بی بی زبیده گذشتیم ، چرا که مورد خشم  خواهر گرانقدرمان قرار گرفتیم  که کودک دلبند خانه مگر از جانت سیر شده ای( چون خرمگس ) ؟ یا همان نیم وجب جایی که به نام خوابگاه به امثال شمایان مرحمت نموده اند به تنگ آمده ای ؟

چاره ای نیست جز پذیرش آنچه آنان ( اینان ! ) امر می کنند ! اما به جان خود بی بی و نوه اش مطلب آماده ی آ ماده بود ... خرمگس شاهد  است !

 ***

پ ن : این هم کلاس اول دبستان:

در کوچه های مشق شب

         دارا نه سیب داشت ، نه نان و آب !

در جعبه ای سیاه  و سفید

                     خرگوش می نوشت و روباه می ربود !

در مکتبی  پر از میز و صندلی و یک تخته سیاه

               تردید ها جهید

در تخته ای سفید ،

    بابا در ترس دست های من لرزید

      کوتاه شد بلند ، گاهی بلند هم در قامتش خمید !

در سایبان آفتاب

         در ظهر بازگشت

سنگین ترین اسناد دانشم

     بر روی دوش های من آرام

                        می دوید ...