خداوندا  به علماي ما مسوليت و به عوام  ما علم و به مومنان ما روشنايي و به روشنفكران ما  ايمان و به متعصبين ما فهم و به فهميدگان ما تعصب و به زنان ما شعور و به مردان ما شرف ... و به پيران ما آگاهي و به جوانان ما اصالت ...به اساتيد و دانشجويان ما  عقيده و به خفتگان ما بيداري و به بيداران ما اراده و به مبلغان ما حقيقت و به دينداران ما دين و به نويسندگان ما تعهد ... و به هنرمندان ما درد و به شاعران ما شعور و به محققان ما هدف و به نوميدان ما اميد و به ضعيفان ما نيرو و به محافظه كاران ما گستاخي و به نشستگان ما قيام و به راكدان ما تكان و به مردگان ما حيات...  و به كوران ما نگاه و به  خاموشان ما فرياد و به مسلمانان ما قرآن و به شيعيان ما علي و به فرقه هاي ما وحدت و به حسودان ما شفا و به خودبينان ما انصاف و به فحاشان ما ادب و به مجاهدان ما صبر... و به مردم ما خودآگاهي و به  ملت ما همت تصميم و استعداد فداكاري و شايستگي نجات و عزت ببخش. 

.

.

.  

 پ ن : الفبا را در کتاب های تو تمرین می کردم...از نوشته هایشان فقط حروف آشنا بود و نه هیچ چیز دیگر... با صدای تو به خواب رفتم... بار ها و بار ها ... خوابی که سرشار می شدم از بیداری ...فریاد هایت را دوست داشتم... در آغاز تعصبی بیش نبود ... اما حالا می دانم ...می دانم که هنوز در پله های جهالت بالا و پایین می پرم ...

(۳۱ سال گذشت...یادت گرامی استاد... ۲۹ خرداد سالگشت عروج دکتر شریعتی )