| تبليغات | X |
من بزدل نیستم! مقاومت من نشانه شجاعت من است!
پ ن :
با پیمانه ای
به کوچکی جانم
کنار مرداب شب،
نشستم
بی خستگی ،
پیمانه ،پیمانه ،
شب را به دوش کشیدم
و در گودال نیستی ریختم!
امروز، اما.
شب زده.
به جای آنکه از چاه برآیم
احساس یوسف را دارم
هنگام که برادران
او را به پایین می فرستادند
و او به دهانه ی چاه
می نگریست؛
و غیبت خود را بر زمین
حس می کرد
و با خود می گفت :
آه پدر،
اگر تو آن گندم را نخورده بودی
من امروز
با طناب برادران
به چاه فرو اندر نمیشدم
یعقوب ،
آدمی دیگر است
برادران ،قابیلانی دیگر
_ اکنون نیز،
هابیل ها یگانه اند
و قابیلان بسیار
و اگر قابیل را ،
جفتجویی، انگیزه ی قتل برادر بود
امروز اما
بی جانمایه ی هیچ انگیزه ای
برادر می کشند
آه، پدر
اگر تو آن گندم را نخورده بودی...!
می دانم
زندگی داغی است
که پدر
با همان دستان که گندم را چید
بر پیشانی ما کوبید
اما،
دنیا به سادگی ساحلی نیست
انباشته از گوشماهی
و تو ، کودکی،
که ناخواسته ، بر چوب پاره ای
از دریای عدم
به ساحل وجود
افتاده باشی
که،
با فراغت یک کودک
خود را به بازی گوش ماهیها
مشغول داری
تا هنگامی
که مرگ گرسنه
در رسد.
جهان، حتی کویری نیست
که تو در آن
ره گم کرده باشی
و پیش از آنکه کرکسانی در رسند
عقاب آفتاب
عمرت را ربوده باشد؛
جهان، دریاست،
ناپیدا کرانه
و تو
در امواج توفنده
به کنده ی لرزان جان چسبیده
_ که رو به پوسیدگی است_
و بر سرت،
رعد دمان
و تندر جگرشکاف بی امان
و در زیر، بیم کوسگان...
آه پدر...
اگر تو آن گندم را نخورده بودی......!
(موسوی گرمارودی)